Rok 1946. Między Europą Zachodnią a Wschodnią, od Szczecina po Triest, opada „żelazna kurtyna”. Dwa lata później w murze zbudowanym przez polityków pojawiła się niewielka wyrwa, dająca mieszkańcom „gorszej” części kontynentu możliwość zerkania na kolorową rzeczywistość „zgniłego imperializmu”...

Okna na Zachód

Oficjalna nazwa nielicznych w ówczesnej Polsce miejsc, w których można było bezkarnie sięgać po zachodnie czasopisma, szybko zadomowiła się w PRL-owskiej rzeczywistości. Kluby Międzynarodowej Książki i Prasy, nazywane z czasem MPiK-ami, a później po prostue empikami, największy rozkwit przeżywały w latach 60. XX wieku, wyrastając jak grzyby po deszczu w większych i średniej wielkości miastach niemal całej Polski. W ciągu 20. lat sieć objęła swym zasięgiem prawie całą Polskę. W szczytowym okresie działało blisko 100 KMPiK-ów oraz około 300 klubów prasy i książki popularyzujących wiedzę i czytelnictwo we wsiach i w małych miasteczkach. Kluby przyciągały coraz więcej ludzi spragnionych informacji, książkowych i muzycznych rarytasów, kontaktu z obcymi językami, twórcami kultury, a także sztuką, nierzadko tą przez duże „S”. Empiki stały się z czasem synonimem otwartej przestrzeni kulturalnej i edukacyjnej pachnącej dekadencko ekskluzywną farbą drukarską i... świeżo zmieloną kawą.

Pierwsze salony

Pierwszym Klubem Międzynarodowej Prasy i Książki była placówka przy ulicy Bagatela w Warszawie. Początkowo była ona praktycznie jedyną instytucją dostarczającą czytelnikom szeroki wybór prasy obcojęzycznej. Wkrótce jednak, jeszcze w 1948 roku, oddano w stolicy do użytku Klub Międzynarodowej Prasy i Książki przy Placu Unii Lubelskiej. W zniszczonej przez okupanta Warszawie było to wydarzenie wyjątkowe. Salon Prasy Zagranicznej stał się ulubionym miejscem spotkań warszawiaków, czytelnią i kawiarnią. Pojawiali się w nim uczeni i studenci, pisarze i dziennikarze, artyści, inżynierowie i robotnicy. Jednym z najprężniej działających KMPiK-ów w kraju był Klub „Mokotów” przy ulicy Dąbrowskiego 71 w Warszawie, znany przede wszystkim z cyklicznych imprez kulturalnych. Stałą publiczność miały głośne spotkania „W blasku sceny i ekranu”, tłumy młodzieży przyciągały imprezy z cyklu „Fantastyka - hobby XX wieku”. Wierni sympatycy przychodzili na „Klubowe wtorki muzyczne” oraz cykle „Świat bez ram”, „Warszawiaków portret własny”, „Z kart historii najnowszej” czy „Bestseller z autografem”. W czasach, kiedy anteny satelitarne były jeszcze nowością, w KMPiK na Mokotowie zainstalowano próbnie na 3 miesiące jedną z pierwszych w Warszawie anten.